tuen en lava

Kunstenaar hij, dramadocent zij.
Hij maakt schilderijen en installaties. Zij geeft les aan de leukste mensen die er zijn: pubers.
Soms acteert ze nog, gewoon omdat ze het niet kan laten. Hij wil met de nieuwste technieken aan de slag om kunst te creëren en eindelijk dat onmisbare boek over kunst gaan schrijven.
Ze rennen van opening naar tentoonstelling, naar museum naar biennale. En ze praten en discusiëren over kunst en kunst en kunst.

Ja en ook over liefde.

Daarover gaan we schrijven en over de dagelijkse dingen zoals, koken en vrienden en werk en...

5 oktober begonnen we aarzelend.

Nieuwe kunst seizoen

Alweer een tijd geleden dat er op het BLOG gepubliceerd is.

Het seizoen is weer begonnen en het ziet er veelbelovend uit.

In ieder geval is de eerder afgelaste voorstelling van het NTGent weer in het programma opgenomen. Daar kijken we vol verwachting naar uit. Verder moet er nog een voorkeur voor wat we willen zien worden samengesteld, dat is dan weer in hoge mate afhankelijk van de beschikbare tijd.

Voor de lange zomervakantie hebben we maar weinig tijd gehad om veel theater te bezoeken, het nieuwe seizoen ziet het er niet veel beter uit, helaas.

Het nieuwe schooljaar draait al weer meer dan een maand en ik weet al niet meer hoe vakantie voelt.

Tuen heeft de draad ook weer opgepakt en brengt flink wat tijd door op zijn atelier.

Kvium :"A Joyceful Nightschool"

Figuren

Lucian Freud. Girl with a white dog.

We zijn in Rotterdam geweest. Als ik daar ben moet ik denken aan mijn logees uit de USA die dol waren op Rotterdam omdat ze zich daar thuis voelden. Het leek op Chicago vonden zij.

Wat er aan moderne architectuur te bewonderen valt: nieuw, vitaal en mooi, geeft mij het gevoel midden in dit decennium te staan.

Rotterdam lijkt meer open te staan voor nieuwigheden, heeft meer durf. De stad is niet weggezonken in zelfgenoegzaamheid. Ze heeft zich opnieuw moeten aankleden, de gaten die de Duitsers in haar hadden gebombardeerd moeten verstellen. Je voelt het; met harde werken en de blik vooral op de toekomst gericht heeft ze de gaten hersteld.

Al in mijn studenten tijd was Rotterdam de plaats waar je moest zijn voor “avant-garde” kunst, voor de nieuwste experimenten en dat is nog steeds zo.

Is het toeval of niet dat er een tentoonstelling is over hedendaagse schilderkunst?

Eigentijdser kan bijna niet, het betreft hier werk van 2000 tot en met 2006 onder de naam “Lang leven de schilderkunst”, met als parafrase: terug naar de figuur.

Prachtig werk is er te zien: werk van oudere kunstenaars zoals Lucian Freud, de man moet al in de 80 zijn, en Sidi El Karchi waarschijnlijk een van de jongste kunstenaars.

De vrouw op het tentoongestelde schilderij van Lucian Freud  heeft haar ogen gesloten haar blik is naar binnen gericht.

Waar ze op dat moment ook aan denkt die gedachten kunnen haar niet meer verontrusten: ze ondergaat deze met gelatenheid, ze weet dat er niets valt te veranderen.

De jongen op het schilderij van Sidi El Karchi kijkt ons met èèn oog vanonder zijn capuchon met argwaan en angst aan; wij,de bespieders, voelen ons hier ongemakkelijk onder.

Deze twee haal ik er uit omdat ze bij mij zijn blijven hangen los van alle publicaties. Waarschijnlijk is het de tegenstelling tussen de beide beelden die daarvoor zorgen.

De grote verscheidenheid aan tentoongestelde werk maakt deze zo de moeite waard, en heel erg van deze tijd.

Platform

Hilarisch theater

Enige tijd geleden alweer hebben we NT GENT gezien met " Het leven een droom". Belgisch theater op zijn best. In de 80ties, vorige eeuw alweer, ontstond het zogenaamde hilarisch theater in België. Een groep jonge recalcitrante theater makers die een eigen nieuwe vorm vonden door allerlei stijlen dwars door elkaar te gebruiken waardoor een levend, sprankelend "hilarisch" theater ontstond. Hilarisch was het en hevig en adembenemend. Enkele namen: Ivo van Hove, Lucas Vandevorst, Dirk Tange...inderdaad nu zeer gerespecteerde regisseurs. Nou ja, ik heb de Belgen toen al in mijn hart gesloten. Zo moest theater zijn vond ik, en vind ik nog steeds. Het beste uit alle stijlen jatten en daar je eigen vorm mee koken. Johan Simons plaatst zijn acteurs in een surialistische omgeving in een stuk van Calderón de la Barca: “Het leven een droom” dat handelt over vrijheid en macht, het grote existentiële vraagstuk. Het toneel lijkt wel een rommelzolder waar kinderen hun wrede fantasie uitspelen op een groteske en soms kolderieke manier. Er wordt met veel energie gespeeld. Soms lijkt het of je als kijker in een rollercoaster zit, zeker als Greidanus als Sigesmond op het podium verschijnt. Vastgeketend grauwt en schreeuwt hij zijn verzet uit spelend op de rand van de kitsch, maar geen seconde over de rand vallend. In mei komt het NTG met ”Platform” naar een roman van de Franse schrijver Houellebecq naar Maastricht. De kaarten hangen al op het prikbord. Gezien de recensies raad ik je aan om nog snel kaarten te scoren want ook dit stuk belooft weer gruwelijk en adembenemend mooi te worden.

Verhuisd

We zijn verhuisd en dat heeft ons maanden bezig gehouden. Iedereen denkt een nieuwbouw stek dat is lekker snel even in dozen proppen en moven. Helaas is de werkelijkheid anders. Er moet geverfd, gestuukt, weggebroken, getimmerd en opgebouwd worden, pas dan kan er worden verhuisd. Ook in een nieuwbouw. Tuen is maanden bezig geweest maar nu zijn we dan eindelijk op onze nieuwe stek. We hebben weer tijd voor onze creativiteit.

Het is bijna of we weer alles opnieuw ontdekken.

De afgelopen weken zijn we naar Interiors door Het Vervolg geweest.

Eigenlijk moeten we over een aantal weken nog eens gaan kijken omdat het nog in de try-out fase was. Sommige acteurs moesten nog hun draai vinden, waren nog aan het zoeken. Maar het stuk is zeker de moeite waard om te gaan zien.

Het Vervolg is een heel eigen stijl aan het ontwikkelen. Ik vind het heel spannend om te zien hoe zich dit verder gaat uitkristalliseren.

weekend kunst

Tja, daar zit ik dan, al zo lang niet op het blog geschreven dat ik bijna “ sorry blogje” ga mompelen. Iedere keer kijk ik snel even, zucht en ga “dringender zaken” doen.

De kleuren zijn veranderd, wat met verve is gebeurd, nu nog een nieuwe meer passende kop…,eh toen was er alledag met vooral en vooralsnog werk, en werk, en werk.We hebben vrienden die het klaarspelen om ondanks werkzaamheden dagelijks op hun log te schrijven.

Tuen geeft les en werkt daarnaast hard aan nieuw werk. Nog krijg ik niets te zien.Ik geef les en pieker of ik nog tijd kan vrijmaken voor een bijdrage aan een verhalen project.

Eens in de veertien dagen gaan we naar een grote stad om daar alle galerieën en musea te bezoeken. We zijn begonnen met Keulen. We zullen daar nog een paar keer terug moeten omdat het aantal galerieën daar niet in een enkel bezoek te doen zijn.

Wat we tot nu toe gezien hebben heeft ons niet kunnen verrassen, misschien komt dat nog als we ons iets meer buiten het centrum begeven. Alles is nogal risicoloos, wat gezapig. Het zal wel het doel van de meeste galerieën zijn er moet immers verkocht worden.

Toch is er een enkele galarie die wel jong en gewaagd werk durft te brengen, laat dit dan nu ook nog werk zijn van een jonge Nederlandse kunstenaar!! Bas de Wit. Stout eigentijds, soms ontroerend, humor en spannend om te zien. Al zijn figuren lijken brekebenen en opscheppers. Hij maakt groot werk zowel schilderijen als beelden.

Kunst op Sylt

We zijn weer thuis na een regenachtige week op Sylt. Nou ja niet alleen maar regen, ook veel wind en dan deed op enkele dagen de zon haar best om de overload aan wolken weg te branden. De Friezen waren allang blij want die hadden meer dan genoeg van de hitte.

We hebben uren gewandeld. De heide stond in bloei en de paarse bloemendeken strekte zich uit tot aan de zee. Zo hebben ze daar op Sylt in de zomer niet alleen een: weisses Kliff, rotes Kliff en grünes Kliff", maar ook nog een paarse Kliff! 

Tijdens ons bezoek werd Sleeswijk-Holstein, waaronder Sylt valt, overspoeld door Nederlandse kunstenaars. De zomer stond daar in het teken van de Nederlandse literatuur waaraan niet de minste schrijvers deelnamen. We lazen namen als Cees Notenboom, Anna Enquist en Arnold Grunberg.

We ontdekten een nieuwe galarie waar nu echt goede contemporaine kunst werd getoond. Sylt doet eindelijk mee. Bij eerdere bezoeken hebben we helaas het Kunst:Haus over het hoofd gezien. Vanaf nu wordt het Kunst:Haus in de Sylt Quelle een vast bezoek adres.

7000 bezoekers!!!!

Tja, het aantal bezoekers was toch wel iets meer dan verwacht. Het was alsof iemand s`morgens een kraan had opengedraaid waaruit onophoudelijke mensen stroomden en die om 19.00 uur bedacht dat de kraan openstond en hem snel dichtdraaide. Er waren momenten dat er op dat grote terrein opstoppingen ontstonden bij de ingangen van de pomphuizen.

We zijn heel benieuwd wat de “spin off” van dit kunst event gaat worden. Tuen heeft in ieder geval contacten gelegd waaruit exposities in binnen en buitenland kunnen voortkomen.

De sfeer van het kunst event was wat we er al van verwachten, zoveel creativiteit bij elkaar maakt heel bijzondere sfeer.

Er werd veel naar elkaars werk gekeken en het werd becommentarieerd, en dat is enigszins uniek te noemen want het gebeurt niet vaak.

Nadat de bezoekers waren vertrokken kwamen eten en drinken op tafel en werden de muziekinstrumenten tevoorschijn gehaald en ging het feest door tot heeeel vroeg.

Het afscheid gisteren nacht was dan ook, “partir c`est une peu mourir”.

Misschien zien we hen bij de volgende” Promesse” weer.

Vandaag gaan we de werken ophalen en dan nemen we afscheid van de laatste kunstenaars die nog aan het afbreken zijn.

We vertrekken morgen voor een dag of tien naar ons favoriete Waddeneiland, dus wordt het weer een tijdje stil op het log.

Promesse werk

Met een knagende honger en heel vermoeide benen om 22.00 uur eindelijk naar huis. Er waren nog steeds kunstenaars bezig met het hangen en uitlichten van hun werk. Maar het meeste hangt, staat, ligt of drijft. Het is ook wat deze plek zo bijzonder maakt er zijn: een oud zwembadje, een vijvertje, prachtige bomen, een mooi glooiend open terrein en dan de schitterende oude koelhuizen die elk hun heel eigen sfeer hebben.    

 

Kunstenares Dorine Hulshof bezig met haar installatie, "dat wordt vannacht doorwerken hoor, ik moet nog zeker vijf keer afdrukken gieten en nog een paar extra, want ze komen niet allemaal gaaf uit de mallen".

Het  "drijvende" werk van de Duitse kunstenares Gaby Corsten.

kunst-werk

Vandaag heel hard gewerkt op het terrein Schutterspark waar de “Promesse” gaat plaatsvinden.

Alle kunstenaars zijn de ruimtes aan het inrichten waar hun kunstwerken te zien zullen zijn.

De sfeer onder elkaar is prima. Men helpt elkaar waar nodig.

Langzaamaan veranderen de oude gebouwen.  In het park zie je hier en daar ook al een begin van een installatie.

Nu maar hopen dat het weer een beetje meezit en het storm gaat lopen.

De gemeente Brunssum mag alle kunstenaars wel dankbaar zijn, het is lang geleden dat ze zo positief het nieuws konden halen.

Tuens werk binnen hangt en doet het goed op de immense muur. Een genot om het zo ruim te zien hangen. Morgen wordt het “kamerscherm”buiten geplaatst.

Heel mooi

We zagen haar werk en waren helemaal in love. Wat een fijnzinnige gevoeligheid. Het werk van Juul Kraijer.

Tijd o tijd

Iedere dag bloggen is een hele job. Wij hadden ons voorgenomen om zo vaak we konden te bloggen over de kunsten. Het ligt niet aan het aanbod dat is er meer dan genoeg…,alleen we hebben nauwelijks de tijd om alles te bekijken. Laten we nooit meer horen dat er niets te doen is! Kunst en cultuur een bijhouden is een hels karwij. Om een beetje bij te blijven moet je bijna werkeloos zijn. En dan heeft Tuen ook zo zijn eigen bijdrage te leveren!

Morgen volgt het transport van zijn werk naar het “Schutterspark” en dan kunnen we zien of het in de open ruimte even adembenemend is als op het atelier.

Alweer voorbij

Een fontijntje in Frankrijk dat voor wat verkoeling zorgt.

Even zijn we weer thuis na een lange vakantie in Italië en Frankrijk.  Graag waren we nog langer gebleven maar helaas de plicht roept, in dit geval roept hij Tuen. Volgend weekend is er het kunst evenement “Promesse d’un Voyage” (zie link, rechtsboven) en daar moet nog hard voor worden gewerkt . Het evenement wordt reikhalzend tegemoet gezien. De plek is zo uitdagend en inspirerend, en er zijn zulke bijzondere deelnemende kunstenaars bij elkaar dat de atmosfeer daar moet gaan zinderen van de creativiteit. De meeste deelnemers hebben zich laten inspireren door deze plek en speciaal hiervoor werk gemaakt en dat is op zich al bijzonder.

Jong talent

We zagen haar werk voor het eerst op de jaarlijkse kunsttour in Maastricht. Met de andere eindexamen kandidaten exposeerde ze in een oud schoolgebouw. De vrijheid van haar werk en de originaliteit viel ons meteen op. Tanja Ritterbex is jong en een groot talent. Haar werk is sprankelend.

Kortom een kunstenares om in de gaten te houden. Het is al lang geleden dat we zo’n fris, ongedwongen en dus vanzelfsprekend werk hebben gezien. Vrolijk bijna, eerlijk, fris van kleur maar niet in het minst oppervlakkig. Ze doet voor een min of meer in de picture staande Juul Kraijer niet onder.

Ga zo door Tanja met zoeken en experimenteren. Wij verheugen ons om nieuw werk van je te zien en vinden het uiterst jammer dat we tijdens je eindexamenpresentatie niet aanwezig kunnen zijn.

Promesse d`un Voyage

Een vriendin attendeerde ons, alweer een tijdje geleden, op een kunst evenement dat heel geliefd is bij publiek en deelnemende kunstenaars. Wat de oorzaak is van die populariteit is onduidelijk. De locatie? Het feit dat het initiatief geheel bij de kunstenaars ligt, met als initiator en drijvende kracht een jonge kunstsmid? Het hoge niveau van het tentoongestelde werk? Het zal wel een optelsom zijn van alles, en de bijzondere chemie die dan ontstaat en even ongrijpbaar is als gas. Tuen heeft zich door alle bevlogen verhalen laten overhalen om deel te nemen aan het evenement Dat wij hiervoor een deel van de vakantie moeten opofferen is geen enkel probleem. Hij is alweer stortmachtig bezig. De locatie wordt bezocht, deze is adembenemend. Er staan drie pomphuizen, overgebleven mijnindustriegoed, in een groot park. Deel van het park kan ik mij nog goed herinneren; als kind bezocht mijn moeder daar de speeltuin met ons. De toren van de glijbaan staat er nog en er zijn nog restanten van het zwembadje. Over het hele terrein staan groepjes enorme dennen met slangachtige stammen. 

Er worden foto`s gemaakt van de locatie, plekken uitgezocht waar werk kan komen. Het licht wordt getaxeerd, de mogelijkheden, ruimten geproefd en gevoeld, gedroomd over werk, plannen, nog meer ideeën…

Het evenement is 4, 5 en 6 augustus, dat wordt heel hard werken voor Tuen en alle andere deelnemers.

dans!

Na het fragment uit "café Mueller " weer helemaal terug bij de absolute top in haar kunstvorm: Bausch. Vorig jaar naar uitverkochte aankondigingen staan kijken van haar laatste ballet. Dit jaar top prioriteit wat mij betreft. Als er een kans is dan ga ik kijken.

 

Lente

Hable con ella

Hable con ella.

Warm veel te warm, zondag. Bewegingsloos lig ik nog op bed, lamlendig zet ik de tv aan. VPRO vrije geluiden. Galina Oestvolskaja, componiste. Eerst een docu waarin we de componiste over haar werk horen vertellen. Oestvolskaja is een klein oud mensje, heel breekbaar met trillende handen. Ze zit op een stoel in het bos bij een meer. Ze is hier naartoe gebracht en teder neergezet door de Nederlandse journaliste.

Aan haar stem is niet te horen hoe oud en hulpeloos ze is, die is krachtig en dwingend en zelfbewust. Je vermoedt dat je niet met Oestvolskaja in discussie hoeft te gaan, het gaat op haar manier gebeuren en niet anders.

Eerst die mooie documentaire en daarna volgt de uitvoering van de tweede symfonie door Reinbert de Leeuw. Dwingend en regelrecht naar het hart gaan die klanken, alsof je beukt tegen een rotswand waar geen doorkomen aan is. De zanger die rauwe kreten uitstoot afgewisseld door wanhopige smeekbeden om genade…  Verscheurend mooi, huilen echt.

Alsof die te warme zondag niet genoeg aan zielenvoedsel verstrekt had verraste de Spaansefilm die we nog moeste bekijken,”Hable con Ella” van Pedro Almovar. O, het begint al goed met een lang fragment uit het ballet “Cafe Mueller” van Pina Bautsch. Begin jaren tachtig zag ik dit ballet voor het eerst en was helemaal verrukt. De film is een symfonie op de schoonheid. Ieder beeld is even adembenemend. Zelfs de muziek is zacht en melodieus. Groter kan de tegen stelling niet zijn dan deze film en de s`ochtends gehoorde tweede symfonie. En toch, beide ontroeren mij geen zou ik hebben willen missen.

Een week later

Het is nu een week later en langzaam beginnen we te herstellen van alle hectiek en de drukte. De tour was een groot succes hoewel we dat niet verwacht hadden. Het begon een beetje treurig, zaterdag was een koude druilerige dag. Het was niet met pieken druk zoals op zondag maar toch waren er steeds een paar personen tegelijk op bezoek. Leuk is dat er dan wat meer persoonlijk contact mogelijk is tussen kunstenaar en bezoekers. Zondag was vanaf de openings tijd ongelofelijk druk. Meteen kondigde zich een groep oudere meisjes aan die een dagje Maastricht deden en een hoog giechel gehalte hadden. Op momenten waren er tussen de 35 en 40 mensen tegelijk op het atelier en dat is behoorlijk vol. Hoe Tuen het allemaal geregeld kreeg is mij een raadsel maar hij bleef er heel vriendelijk onder. De kijkers waren vol lof, althans de meeste er zijn altijd kijkers die stil de deur uitsluipen, bang dat ze een reactie moeten geven.

In ieder geval was het een mooie open atelier dag er werd verkocht en er zijn een paar veel belovende opties.

Vrijdagavond was de opening van de tour. Voor het eerst was er het KunstTour-spektakel Urban Myths het interactieve nieuwe media project dat parallel aan de reguliere activiteiten van de KunstTour liep. Omdat toen de ateliers nog niet officieel open gesteld waren hadden we de gelegenheid om te gaan kijken. We hebben genoten. In het oude schoolgebouw bij de Cacucijnengang was vooral post academie werk te zien van jonge kunstenaars. We waren verrast door de vrijheid van het werk. Aan sommige werk was goed te zien dat de jongens en meisjes hun roots in de graffiti hadden.

Sommige video`s die we zagen waren van een hoge kwaliteit. Het geluid installatie in de tuin van Marres was verrassend overrompelend en heel goed. Een veelbelovende toevoeging aan de KunstTour, we hopen dat die een vervolg krijgt in 2007!!

kunsttour 2

Morgana ca 200 bij 250 acryl on canvas.          

 

Het is weer zover: op zaterdag en zondag 20 en 21 mei van 11.00 tot 18.00 uur vindt de 7e versie plaats van de Kunsttour Maastricht. Zie: http://www.kunsttour.com/home.htm En ik verheug me erop daar weer aan deel te nemen. Ik wilde niet nalaten jullie een persoonlijke uitnodiging toe te sturen, om mijn nieuwe werk te komen bekijken dat ontstaan is gedurende de laatste 12 maanden. Hoewel er een eigen handschrift te herkennen valt, is er doorgaans werk te zien in verschillende technieken. Het afgelopen jaar heb ik me vooral bezig gehouden met het uitdiepen van één bepaalde techniek, ik noem deze: drippen en druilen. Het effect is een zeer ingetogen expressionisme. De spatten hebben een pointillistisch effect: De kleurspatten zorgen voor additieve kleurmenging, de menging van de kleuren vindt plaats ìn de hersenen, zodat er een veel intensere kleurbeleving mogelijk is. Ik constateer steeds vaker dat het schilderen à la "sprezzatura" een schilderwijze is die bij mij past: het verlangen om een steeds terugkerend verhaal vorm te geven, met veel kunde, die ogenschijnlijk met grote nonchalance op het linnen lijkt gekwakt. Bent U verhindert? U bent uiteraard op elk ander moment van het jaar bijzonder welkom, als u van te voren effe telefonisch laat weten dat u eraan komt.

Zo ziet de uitnodiging er uit. Er is veel nieuw werk!

Natuur

Nu eens iets anders als kunst en cultuur. We waren een week op het prachtige Sylt een Duits Waddeneiland. Een weldaad voor de getormenteerde stadsziel. Even rust en tijd voor introspectie. Heerlijk stil is het er, met veel mooie verborgen plekjes die Tuen allemaal kent en mij nu toont. Hij heeft een geschiedenis van 20 jaar met het eiland. Hier vond hij zijn tweede moederland en een soort pleegvader. Het eiland is tot nu verschoond gebleven van massa toerisme, een weldaad. De mooie Friese huizen met rieten daken liggen tussen de duinen en vormen bijna een geheel met het landschap. Aan de hand van Tuens "Friese pleegvader" struinde we door de weilanden en over het Wad. Ik, Lava, kreeg een stoomcursus in het herkennen van weidevogels en had het ongelofelijke geluk om een Kievitsnest te mogen bewonderen. Feilloos wist hij de nesten van de verschillende broedende vogels te vinden. Het was niet moeilijk om je hem als kleine jongen voor te stellen hoe hij met zijn vriendjes het wad afschuimde op zoek naar eieren. Nu toont hij ons trots de juweeltjes van de natuur. Inmiddels heb ik het eiland aan mijn lijst van heel geliefde plekken toegevoegd en dat betekent dat ik er vaak terug zal gaan. De liefdevolle gastvrije ontvangst door Tuen`s pleegfamilie draagt daar in niet geringe mate aan bij. En dan nog dit, de "Sylt vloek" is gebroken. Vaker nam Tuen een lief mee naar het eiland om dan bij thuiskomst weer snel alleen door het leven te moeten. Dit ontlokte zijn pleegvader de uitspraak dat hier sprake moest zijn van een vloek en dat het niet verstandig was om een vriendin en kandidaat levensgezellin mee te nemen naar Sylt. Ziedaar, twee keer mee geweest en onveranderd gelukkig.

kunsttour

Over ongeveer 3 weken is de kunsttour in Maastricht. Dan gaan van diverse kunstenaars de ateliers open. Er nemen ook een groot aantal kunst instellingen deel aan deze jaarlijks terugkerend kunsttour.
Tuen is zich al lange tijd uit de naad aan het werken voor deze jaarlijkse openstelling van zijn atelier.
Wat hij tot nu toe heeft gemaakt is heel mooi. Het is voor hem een spannende tijd. Hij weet heel goed wat hij wil, wat hij wil maken, moet maken; toch is er altijd weer die wat zenuwachtige tijd vooraf: wat gaat de kijker er van vinden.
Hij is nu weer aan het werk zoals iedere dag, vanaf s`ochtend tot s`avonds en als hij in de "mood" is wordt het wel eens laat.
Ik wacht dan met spanning op de digi plaatjes van de resultaten van die dag, in de hoop dat er weer iets is dat mij ontroerd, of verrukt, of verbijsterd.
Zijn productie is geweldig, iedere dag is er wel het begin van een nieuw werk, ik geniet.
De man verplettert mij onder zijn kunstuitingen, verslindt me met zijn kleuren, versiert mij met zijn vormen.
En dan hebben we nog 3 weken!!!

Laat

Nog groggy door gebrek aan slaap en erg onder de indruk ben ik op mijn werk. Moeilijk na zo`n aangrijpende voorstelling.
Gisteravond, nee nacht waren we bij een voorstelling op de grote begraafplaats op de Tongerse weg in Maastricht. Een mooie oude begraafplaats en nog steeds in gebruik. Daar speelde In Memoriam, een voorstelling over het verlies van een kind zich af.
Moeilijk om mijn gedachten terug te halen naar het hier en nu. Ze willen als een hondje rond darren en snuffelend iedere vierkante centimeter van die voorstelling verkennen.
Snuffelen aan de moeder van het overleden kind, die flink en vrolijk vertelt over haar kinderen alsof er niets is gebeurd, haar kind nog leeft, maar waar de wanhoop doorheen breekt aan het einde van haar monoloog.
De vader die schrijnend eenzaam vertelt over zijn grote verdriet, en hoe dat zijn vrouw ook nog heeft weggenomen.
En dan het zusje dat nooit meer een eigen identiteit zal hebben maar altijd "het zusje van" zal zijn. Boos en kinderlijk verongelijktheid omdat haar leven uit het lood is, nooit meer hetzelfde wordt. Haar ouders die ze kwijt geraakt is aan het verdriet.
De tragedie die ieder op zijn eigen manier beleeft en die de mensen gevangen houdt maar ook gevangen zet omdat niemand op 'langdurig ongeluk zit te wachten", zoals de vader zegt.
Toch hebben we geregeld zachtjes moeten lachen, zo licht werd de voorstelling gespeeld. Heel mooi, heel ontroerend. En dat alles bij het licht van oude lantarens en het licht van de sterren en zonder een spat melodrama.
Vier ontroerende en soms grappige verhelderende monologen.

Na afloop vroeg ik Tuen, "ken jij mensen die uh..., ja ik ken er een paar".
"Ik ook, mijn ouders".

S.M.A.K.

Nog even over ons bezoek aan Gent. Het is een heerlijke stad lekker Belgies. Niet gelikt, niet helemaal glad geboend, je vindt er nog oude gebouwen met die prachtige zwarte patina. Overigens zijn de straten een hel voor de enkels, maar dat is dan ook het enige minpunt.
Zo ging het dus struikelend langs de Schelde op zoek naar het S.M.A.K.
De aanslag op mijn gelaarsde enkels was snel vergeten toen we het Museum gevonden hadden.
Prachtige uitnodigende ruimtes. Een aantal mooie en inspirerende exposities.
Veruit het indrukwekkendste vond ik een video van een Amerikaanse waar ik ongelooflijk dom de naam van vergeten heb op te schrijven.
Over elkaar schuivende beelden en een tekst die eroverheen lag. Een jong meisje dat filosofische vragen krijgt gesteld over zaken als idee en realiteit; hoe ervaringen ons kunnen veranderen.
Een heerlijk museum. Waarom hebben ze Jan Hoet niet gevraagd om het Bonnefanten wat nieuw leven in te blazen.

En dan als je het museum verlaat staat er een schitterend gedicht tegen een muur geschroefd.

Miss Van

Blij verrast om te zien dat blogger Jade ook dol is op Miss Van, wow. Wij hebben haar door toedoen van mijn zoon ondekt, driftig op zoek naar graffities vonden wij haar. Een vrouw, toch al een unicum in graffiti world.
Verkijk je niet op het knuffelgehalte van de plaatjes ze zijn heel venijnig en behoorlijk seksie.

dans

Eerst naar het ballet Concave geweest van Krisztina de Châtel en toen op zaterdag naar Gent waar het SMAK werd bezocht.
De voorstelling van De Châtel was pure poëzie.
De muziek Le Mystère des Voix Bulgare en Blessing of Earth van Kodõ.
Het krachtige lijnenspel wordt gevormd door enorme bollen uit traliewerk waarin de dansers opgesloten zitten en de bewegingspatronen van de danseressen tussen die rollende bollen.

De mannen opgesloten in een bol, de vrouwen in een bewegingspatroon als een perpetuum mobile; handen voor of achter hun lijf of boven hun hoofd in elkaar gehaakt. Je houdt de adem in, wanneer gaan die handen los?
Hoofden die naar voren knakken en naar achteren, beweging die vanuit het middel ontstaat of vanuit de borst. Maar altijd weer het terugtrekken, steeds weer die herhaling als eindeloos proberen en niet durven.
Als de mannen zichzelf uit de bollen bevrijden wordt het patroon verstoord. Er ontstaat even iets samen, kort als een siddering.... De bewegingen worden staccato dan een lichte chaos en ieder pakt zijn eigen patroon weer op.
De handen blijven steeds ineen gehaakt. De trommels van Kodõ stoppen, de dans gaat in stilte nog een tijdje door; je hoort alleen de voeten en het ruizen van de rokken dan valt de beweging ook stil.

Vorm

Wat vorm, wat inhoud?

In een pittige discussie over vorm en inhoud ontdekte wij dat het wel eens zo kan zijn dat we verschillend dingen bedoelen.
Aanleiding voor de discussie was de uitspraak van Picasso: "een goede kunstenaar leent niet bij zijn vakgenoten maar hij steelt".
Naar mijn idee bedoelde hij hiermee dat hij het idee volledig tot het zijne maakte, er zo lang mee worstelde totdat het helemaal een Picasso was maar dat je als kijker dacht," hè dat ken ik ergens van".
De kunstenaar zal ook nooit ontkennen dat hij gestolen heeft, integendeel hij geeft toe dat hij het heeft "gestolen" van een collega.
Zo kan een kunstwerk van een collega een uitdaging vormen om mee aan de slag te gaan, om te onderzoeken wat jij met de inhoud kan.
Tot zover ging het goed, wij konden elkaar goed volgen. Maar daar hebben we het al, wat bedoelde ik nu met inhoud?
Als theater maker bedoel ik dan het verhaal! De story.
Romeo en Julia is het verhaal over liefde, strijd en dood.
De vorm is de manier waarop ik dit verhaal ga vertellen.
Het medium kan een opera, film of toneel zijn.
Wordt het toneel dan kan ik kiezen uit verschillende vormen van theater: Commedia del la Arte, Brechtiaans, Artaud etc.
In de beeldende kunst is dit niet helemaal hetzelfde; neem het woord verhaal.
Beeldende collega`s hebben het over een verhaal als ze een lijn op het doek zetten.
"Met een lijn vertel ik een verhaal", dat wordt het dan; in mijn perceptie is dat echter de vorm..
Zo niet voor beeldende kunstenaars.
Wat dan??
Dit wordt een wordt vervolgd...., of heb jij het antwoord kunstenaar?
Of is er geen verschil, vergis ik mij gewoon?

Blend en zo

Iedere week worden er wel een aantal tijdschriften gekocht.
Ook daar valt heel wat te ontdekken. Soms moeten we ze, na snel doorgebladerd te hebben, met een zucht op de stapel leggen voor, "te lezen in de vakantie", maar sommigen worden meteen uitgespeld. Zoals de volgende kortgeleden ontdekte: La vie en Rose en Blend!
La vie en Rose is een mooi vormgegeven, romantisch kinky glossy. Prachtige mode foto`s, veel literatuur, licht eroties; kortom een genot om te bladeren en te lezen. Net iets meer "niveau" dan de andere glossy`s.

Blend bestaat al drie jaar, toch hebben we het pas begin dit jaar ontdekt. Het is een dynamisch blad dat vooral bericht over "jonge kunst, muziek, media en mode". Mode foto`s zijn kunstwerkjes, bizar. De vormgeving van het blad is strak en ieder nummer is een collecters item. Leuk om over een X aantal jaar te kijken "what was up in 2000- 2010".

Het blad is inderdaad een blend van verschillende kunstrichtingen en een van de weinigen die over al deze stijlen bericht.

Boeken

Je zou zo denken dat we nu geen tijd meer overhouden om te lezen. Nou niet helemaal, we hebben minder tijd als we zouden willen maar recent zijn er toch nog boeken aangeschaft.
Tuen heeft het boekenweekgeschenk zo goed als uit en is er heel enthousiast over, meer wil hij er niet over verklappen ik moet het immers nog lezen.
Ik heb eindelijk De Pianiste gekocht van Elfride Jellinek.

Maar eerst moet ik "De geschiedenis van de liefde" van Nicole Krauss uitlezen. Dat gaat mij beslist geen moeite kosten tot nu is het een heerlijk origineel boek.

Meer over het boek als ik het uit heb.

Disney

Bij al dat geschrijf over films vergeet ik de eerste en meest indrukmakende van alle films ooit..., Walt Disney`s sneeuwitje. Ik was nog heel klein en het was mijn eerste kennismaking met tv en....film! Heel eng vond ik het dat weet ik nog. Heel lang nachtmerries van gehad. De onmiddelijk op de tweede plaats komende klassieker was, Les enfant du paradis'' van Marcel Carnè,
wat een mooie film. Een van de redenen waarom ik later aan het theater wilde. Deze film en de verhalen die mijn moeder mij moest voorlezen, toen ik zelf nog niet kon lezen, uit tijdschriften over dans en theater. In de academie tijd heb ik hem nog eens bekeken en hij blijft bijzonder.
Lava.

Willems/Brell

Willems/Brell

De meningen waren verdeeld maar ik was onmiddellijk om. Jeroen Willems speelt, nee zingt, nee speelt een monoloog van een oude man. We herkennen Brell in de one liners. Dan vertolkt hij de o zo bekende chansons van Brell.
Tja, Tuen bleef van mening dat het mooie vertolkingen waren maaaaar Brell?, nuh.
Ook een paar vriendinnen die we ontmoeten waren het met Tuen eens.

Ik hoor en zie een begenadigde acteur die hartstochtelijk speelt; het komt vanuit het diepste van de man en het gaat tot het merg.
Na de monoloog, een tekst van Gerrit Komrij, start hij met een liefdeslied, een grauw van verlangen naar tederheid. Zo kennen we de teksten van Brell: nooit zoet, nooit lief maar altijd rauw en levend.
De teksten zijn schitterend vertaalde, absolute meester werkjes. Hoe iemand die prachtige chansons in onze taal heeft kunnen wringen en de poëtische kracht heeft kunnen behouden is bijna niet te bevatten.

Na afloop gaan we nog even napraten in de kroeg.
We blijven het niet eens. Een vriendin vindt het een hele zit zoveel liedjes, gewend aan theater niet aan een liederen avond.
]
Gek in deze Bourgondische stad zo dicht bij het Vlaanderen van Brell waan je jezelf soms in een van zijn chanson. De gezapige zelfgenoegzaamheid, de hypocrisie; dan zingen flarden van zijn liederen door je hoofd.

Brell leeft, Jeroen Willems vertokt op heel eigen wijze Brell, brengt hem tot leven.
Wij zijn nog niet uitgepraat over deze voorstelling!!!!!!.

Abigail

Gaan naar Abigail's party!!

Als je graag een avond wilt genieten van heerlijk theater dan moet je beslist naar de nieuwste voorstelling van Het Vervolg.

Een hilarische voorstelling.

Beverly geeft een feestje voor haar buren.
Een jong koppel komt en een buurvrouw wier puberdochter een feest geeft en die daarbij niet gewenst is.

Eerst dachten we o, dit wordt het soort theater waar een goed amateur gezelschap zich op stort om zich er vervolgens aan te vertillen.
Het tempo lag hoog en allengs kwam de kwaliteit van de acteurs meer te voorschijn.
Abigail's party is een stuk dat schuurt.
Het spel van Romijn Conen staat strak van de adrenaline, het zindert. Je gelooft hem. Hanna Tieman als zijn vrouw Carla balanceert voortdurend op de rand van de hysterie.
Gitta Fleuren speelt Beverly die zichzelf en alle aanwezigen overschreeuwt, lomp haar best doend om het feestje toch maar te laten slagen.
Haar man neemt voortdurend afstand van haar en wil de zeer beschaafde neurotische buurvrouw [Mieneke Bakker] overtuigen van zijn beschaving.
Mieneke Bakker is met momenten de absolute ster van de avond. Haar prachtige performance, als ze zich laat overhalen om te zingen wat eindigt in een radeloze zing-schreeuw partij, levert haar terecht een open doekje op.
Veel drank en karaoke en de chaos is compleet, het feestje eindigt in totale ontluistering.
Lava.

Bonnefanten

Nog even het Bonnefanten museum.
Wat een architectonisch schitterend gebouw. Hoe vaak hebben we niet al de trappen beklommen en de kloosterachtige schoonheid in ons opgezogen.
Majestueus, helder, puur, groots.

Voor het gebouw zal ik iedere keer weer terug gaan; de kunst dat is een ander verhaal.
In al die jaren heeft bijna geen enkele tentoonstelling mij verrast of ontregeld; altijd had ik het al elders gezien.
Boos word ik als ik gelokt word en weer een aantal kunstenaars gepresenteerd worden alsof het om nieuw werk gaat, in werkelijkheid betreft het dan werk uit eigen collectie.

Soms denk ik dat het tijd word dat de wacht gewisseld wordt. Niets maar dan ook niets wordt er opgemerkt, lijkt het wel, van nieuwe ontwikkelingen door de huidige leiding. Er ligt een bezadigde risicoloosheid overheen. Het Bonnefanten wil een landelijk museum zijn, het overstijgt vaak niet eens de regio hoe hard het ook zijn best doet. Landelijke allure, nee.

Gelukkig hebben we het kleine Domein in Sittard waar wel grenzen worden opgezocht en controversiële kunst te zien is, jonge kunst!! Geef het Domein de status die het Bonnefanten museum nu heeft en maak er een Limburgs stedelijk museum van, laat het Bonnefanten de mooie oude kunst tentoonstellen en conserveren. Het budget dat ze nu hebben kan dan voor een stuk naar het Domein.

Geen carnaval

Rik Meijers.

Eerst vakantie met veeeeel sneeuw en geen carnaval of cultuur; dan even nodig om weer warm te draaien en er is weer een week voorbij.
Wat allemaal niet wil zeggen dat er geen tentoonstelling is bezocht of voorstelling gezien. Een week of wat geleden zijn we naar het Bonnefanten museum geweest. De aanleiding was de opening van "Travelin" Light'. De aandacht werd echter helemaal opgeëist door de tentoonstelling in de Galleries 5. Hier was een presentatie uit de collectie van drie kunstenaars: Rik Meijers, Han v/d Wetering en Benoit Hermans. Zoals te zien was is er aardig wat werk van de kunstenaars in bezit. Rik Meijers wist mij [Lava] het meest te boeien.
Zijn materiaal gebruik is verrassend, ik had steeds de neiging om mijn neus op zijn doeken te gaan drukken om beter te zien waar hij ons nu weer mee verrast. Veren? Koffiedrap? Vogelzaad? Op afstand lijkt het dik opgebrachte verf, dichtbij zie je pas wat het is, en steeds ontlokt het een lach die bij nadere beschouwing niet altijd op zijn plaats is.

En dan was er de prachtige tent die onderdak bood aan sculpturen.
Nu even geen aandacht voor de beeldhouwwerken maar de mooie zacht wiegende tent; een belevenis werkelijk. Het heeft even geduurd voordat we doorhadden wat er bewoog, de sculpturen of de tent. Het was de tent. De tent gemaakt door duizenpoot................ Mieke Coenen.
We komen haar naam nogal eens tegen.

cinefiel

Soms wordt je verrast door mensen die je ontmoet op een bijzondere manier. Zo hadden wij afgelopen vrijdag een afspraak met de financiële man van onze makelaar. Hij was keurig driedelig. Ik had al eerder met hem gesproken en toen was hij ook al opgevallen door zijn wat absurdistisch gevoel voor humor.
Na het nodige maar saaie cijferwerk raakten we over kunst in gesprek. En wel ja hij bleek een cinefiel, in het bezit van alle hedendaagse mooie films. Net als ik, Lava, fan van de gebroeders Coen. Helemaal gek van The Big Lebovski. Alleen al daarom zou ik hem willen aanraden aan iedereen die een huis wil kopen.